....................................สายลมหนาวผ่านพัดมาเยือนอีกครา 

ผ่านพัดเป็นลมหนาวที่เย็นยะเยือก 

ตะเกียงดวงเก่าที่ถูกทอดทิ้ง บัดนี้นักเดินทางอีกคนได้ผ่านมาพบจึงเก็บไว้เป็นสมบัติตน 

ตะเกียงจึงกลับกลายเป็นของมีค่าอีกครั้ง มันได้ทำหน้าที่เช่นเดิม 

คือ ให้แสงสว่าง และความอบอุ่นไปพร้อม ๆ กัน

เมื่อตะวันลับฟ้าไปแล้ว ลำแสงสุดท้ายของวันเป็นสีส้มเป็นแสงสว่างสุดท้ายของวันนี้ 

ค่ำคืนได้ย่างกรายเข้ามา สายลมหนาวก้อเริ่มพัดแรงขึ้น ๆ 

ดวงจันทร์ที่เคยทอแสงกระจ่างกลับถูกหมอกเมฆบดบังจนสิ้น 

ราวกับจะกลั่นแกล้งนักเดินทางคนเก่าที่เคยเป็นเจ้าของตะเกียง 

เค้าผู้นั้นไม่มีแม้แต่แสงไฟที่จะใช้ส่องทาง 

และเช่นกันเค้าไม่มีแม้กระทั่งความอบอุ่น 

นักเดินทางผู้หนาวสั่นจะเดินต่อก็กลัวหลงทาง 

...เค้าจึงคิดย้อนกลับไปเอาตะเกียงดวงเก่าที่ได้ทิ้งไว้เมื่อคืนก่อน 

... ลมหนาวได้ผ่านพัดมาราวกับจะทรมานนักเดินทางผู้นั้น 

จนกระทั่งมาถึงจุดที่เขาได้ทิ้งตะเกียงไว้ 

บัดนี้ ตะเกียงดวงเก่าได้สาบสูญไปแล้ว 

เค้านึกเสียดายจับใจ แม้จะเรียกร้องเพียงใดก้อมิได้กลับคืน...........

 จึงทำได้แต่เพียงนอนหนาว รอให้เมฆหมอกที่บดบังดวงจันท์นั้นได้ผ่านเลยไป 

เวลาได้ผ่านเมฆหมอกได้เลือนหายไปแล้ว แสงจันทร์ได้กลับมาสดใสอีกครา 

ทำให้นักเดินทางผู้เหน็บหนาวอุ่นใจขึ้น 

แต่ดวงจันทร์ก้ออยู่ไกลเกินไป ... 

ไกลเกินที่จะทำให้นักเดินทางผู้เหน็บหนาวได้รับความอบอุ่น 

เคยมีคนกล่าวเอาไว้ว่า "เรามักจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เราครอบครองนั้นดีเพียงไร 

มีคุณค่ากับเราเพียงใด เราจะรู้ก็ต่อเมื่อเราได้สูญเสียสิ่งนั้นไปแล้ว"